HISTORIA DE AMOR

Mi historia de amor en Euskadi comenzó cuando sobrevolaba sobre lo que ahora conozco como la ciudad de Derio. Cuando aterrizó mi avión, pasé por el letrero de Bilbao que me hizo saber que ya estaba aquí. Saludado por las verdes montañas, que me recuerdan mis viajes pasados a la gran ciudad del norte, el pensamiento de jugar en la cancha de baloncesto que recuerdo tan vivamente con el oscuro parquet de madera y con los círculos rojos, me trajo una sonrisa al instante, porque amo esto y ahora esta es mi casa. Mientras recogía mis maletas y salía por la puerta, pensé que nunca confesaré la realidad de mis pensamientos, si esto es una historia de amor sobre una mujer o si me he enamorado de esta ciudad.

Creo que todo empezó con sus ojos, nunca supe lo bonitos que eran hasta que me perdí en ellos. Fue un sentimiento extraño, por un momento perdí la noción del tiempo, como el cielo después de llover, lavando todo el dolor que tal vez tenía dentro.

En sus ojos es donde comenzó mi amor. Estos se convertirían en mi sol y mi luna, me saludaban por las mañanas y me daban luz por las noches. Sus ojos se convirtieron en mi fuerza, un lugar donde todas mis partes perdidas podrían ser encontradas. Un amor hacia muchas cosas que pensaba que había perdido, hasta el amor por el basket. Es por eso que, ahora, antes de empezar cada partido, o antes de cruzar la línea, me toco el corazón tres veces; una por mi hija, otra por el valor y una como pequeña oración.

Le soplé un beso como si estuviera besando mi anillo hacia ella por ser mi ángel. Encontré la paz con ella, hizo fácil verme en el espejo y comenzar a soñar…tal vez una vida con ella…Y mejorar mi español para ella.

Con un musu ella era mi amor para siempre, enterrada intensamente en mi corazón y mi alma. Un pedazo de mí siempre será euskaldun, porque ella abrió mis ojos y mi corazón a las verdes montañas que nos rodean, al Bilbao que está en el centro de mi pecho, y a mi tatuaje, que dirá mis palabras favoritas en euskera.

Así como la sonrisa de ella cambia el clima sin mover siquiera una nube, su poder aparece como magia sobre mí, me siento indefenso a su tacto, a su figura, a su olfato y a toda su imperfección, también a mi necesidad de todas esas cosas…

De todas formas cocino y lavo los platos. A la vez que ella me dirige, yo la persigo con mis manos tocándola, ella mira atrás, la emoción es mía, y su entusiasmo es también mío. Su sonrisa, sus ojos…son los que no logro sacar de mi mente. Ella me ha dado paz y satisfacción sólo por ser mía, ella me está llevando a un lugar desconocido y no me importa. No tengo miedo porque cuando ella sonríe yo se que estoy bien.

¿Cuál es el plan? Esta noche estoy probando pulpo pero tienes que tener cuidado porque “el hombre araña me tiene como cena esta noche”…es una canción que escuché, es su canción la que escuche en la radio, donde mi di cuenta que Jack Johnson también conocía un ángel como el mío. Nunca supe cuánto el reggae significaba para mi, y cómo me encantaba perderme en la autopista buscando agua mineral para el sur.

Me pongo el uniforme rojiblanco pero es una relación amor-odio porque odio al Barcelona. Yo se que soy uno de los fanáticos del Madrid.

Ella significaba mucho para mí, ella me ha dado la oportunidad de sonreír otra vez, vivir, gozar y no olvidarme jamás de soñar. Laztana, te quiero y siempre te querré.

MAITASUN ISTORIOA

Euskal maitasun istorioa orain Derio bezala ezagutzen dudan herrira heltzean hasi zen. Nire hegazkinak lurra hartu bezain laster, BILBOko kartela ikusi nuen eta jakin izan nuen banengoela hemen. Lehenik mendi berdeek agurtu ninduten eta joandako bidaiak ekarri zizkidaten gogora, berriz ere marroi koloreko eta zirkulo gorriak dituen zoru gogorrean jolastearen pentsamenduak ahora irrifar bat ekarri zidan, hau maite dudalako eta orain etxean nengoelako. Nire maletak batzen nituen bitartean eta atetik irtetzen nindoala, inoiz ere inori istorio hau emakume batenganako edo hiri honenganako amodio istorio bat den esango ez diodala pentsatu nuen.

Uste dut bere begiekin hasi zela dena, ez nuen zein politak ziren jakin beraietan galdu nintzen arte. Sentimendu arraro bat zen, momentu batez denboraren nozioa galdu nuen, zerua euri ostean bezalaxe, barruan neukan min osoa xahutuz. Bere begietan hasi zen nire maitasuna. Hauek nire eguzki eta nire ilargian bilakatu ziren, goizez agurtuz eta argia emanez gauez. Bere begiak nire indarrean bilakatu ziren, nire galdutako zati guztiak topatu zitezkeen lekuan. Aurretik galduta nituen uste nuen gauzekiko maitasun bat zen, baita saskibaloiarekiko maitasuna ere. Arrazoi horregaitik, orain, partidu bakoitza baino lehen, edo marra gurutzatu behar dudan bakoitzean, nire bihotza hiru aldiz ikutzen dut; lehena, nire alabagatik; bigarrena, kemenagatik; eta hirugarren bat, otoitz txiki moduan.

Musu bat putz egin nion aireari, berari…nire aingeruan bilatu den horreri. Berarekin bakea aurkitu nuen, ispiluan begiratu ahal izana erreztu zuen, ametsetan hastea ahalbidetu zidan… beharbada berarekin bizialdi bat… nire gaztelera hobetzea berarentzako.

Musu batekin bera nire betirako amodioan bihurtu zen, nire bihotzean eta nire ariman lurperatua. Nire parte bat beti izango da euskalduna, berak nire begiak eta nire bihotza inguratzen gaituzten mendi berdeei ireki zizkidalako, bular erdian daukadan hiri honetara ere, eta baita tatuatuko dudan eta hain beste maite ditudan euskaldun hitz hauetara ere.

Bere irrifarrak laino bat mugitu barik eguraldia aldatzen duen bezalaxe, bere ahalmena magialez agertzen zait. Babesgabea sentitzen naiz bere ukimenaren aurrean, bere itxuraren aurrean, bere usainaren aurrean eta bere inperfekzioen aurrean, baita gauza hauen aurrean sentitzen dudan premiarekiko.

Dena den, janaria prestatzen dut eta harrikoa egiten dut. Berak zuzentzen nauen bitartean, nire eskuekin jarraitzen diot ikutuz, atzera begiratzen du, emozioa nirea da, baita bere irrika ere. Bere irrifarra, bere begiak…ezin ditut nire burutik kendu. Berak bakea eta asetasuna eman dizkit soilik nirea izateagatik, leku ezezagun batera naroa eta ez zait batere inporta. Ez daukat beldurrik, berak irribar egiten didanean ondo nagoela dakit.

Zein da plana? Gaur olagarroa probatzen dut, baina kontu izan behar duzu “armiarma gizonak gabean afaldu nahi dit”…entzun nuen abesti bat da, irratian entzundako BERE abestia da…Orduan konturatu nintzen Jack Johnsonek be nire aingerua bezalako bat ezagutzen zuela. Ez nuen inoiz jakin zenbat esangura zuen reggaeak niretzako, ezta zenbat zoratzen ninduen autopistan galtzeak ur bero naturalaren bila…

Uniforme txuri-gorria jartzen dut baina hau amodio-gorroto harreman bat da zeren eta Bartzelona gorrotatzen dut eta badakit Madrilaren jarraitzaile bat naizela.

Esangura handia zeukan berak niretzako, berriz ere irribarre egiteko aukera eman dit, bizitzeko aukera, gozatzeko aukera eta inoiz ere amets egiteari uztearen aukera. Laztana, maite zaitut eta beti maiteko zaitut.

¿Qué es historia?

Yo me pregunto, ¿cómo se sintieron mis padres la noche de las elecciones? Ellos crecieron en el sur de “Jim Crow” dónde la separación de color era considerada normal. Si tú eras negro, no podías mirar a los ojos a personas blancas. Si en dado caso lo hacías, el resultado era ir a la cárcel, ser golpeado, o ser asesinado.

Yo me pregunto, ¿cómo esto puede comparase con la entrada de siete estudiantes a “Central High School” y ver como ellos se integraban al sistema público de la escuela de Little Rock, Arkansas? Yo me pregunto ¿cómo se compararía ver a Muhammad Ali defendiendo su raza negra con cada pelea, o mirar cómo Jackie Robinson se robaba las bases rompiendo con esto la barrera de color en las ligas mayores de béisbol?

Yo me pregunto, ¿cómo se sintieron mis padres la noche de las elecciones? ¿Recordaron a aquellos que hablaban que un día las personas de color iban a ser iguales a las otras razas? Yo me pregunto, ¿escucharon los sonidos de Martin Luther King y Malcolm X? ¿Derramaron una lágrima cuando ellos empezaron a pensar sobre lo lejos que han llegado?

Nosotros leemos sobre historia en los libros y vemos como esta se revela, pero mis padres la están viviendo en carne propia. Yo estaba muy feliz por mis padres al ver que ellos vieron su primer presidente negro elegido por el pueblo y ver que todas sus luchas no fueron en vano e hicieron que mi vida sea diferente.

What is history?

I wonder what my parents felt like on election night. Growing up in the Jim Crow South, where separate was equal. If you were colored, you had no rights to make eye contact with a white person, and the result was to be jailed, beaten, or even killed. I wonder if this night compared to the day they watched 7 students enter Central High School as they integrated the public schools in Little Rock, Arkansas.

I wonder if they were as excited about that night as they were when they listened to Muhammad Ali on the radio as he defends blackness of an entire race with every fight. Or seeing the reaction of stunned white fans as Jackie Robinson stole home, breaking the color barrier of Major League Baseball proving that we were strong enough and smart enough to belong. I wonder how they felt that night, and if they remembered those who spoke of a day were people of color would be equal with those of other races.

I wonder if they could hear the voices of Dr. King and Malcolm X as they preached about this day, I wonder if they shed a tear when they thought back to their own personal struggles and how far they have come. We as young people will never experience the pains of racism of years past; we only can read about this in books. This election night, we saw history, but for my parents, they are living history. On this election night, I was happier for my parents to see their first black president because I know their struggles has made history different for me.

elcorreo.com

EN CUALQUIER CASO TODOS LOS DERECHOS RESERVADOS:
Queda prohibida la reproducción, distribución, puesta a disposición, comunicación pública y utilización, total o parcial, de los contenidos de esta web, en cualquier forma o modalidad, sin previa, expresa y escrita autorización, incluyendo, en particular, su mera reproducción y/o puesta a disposición como resúmenes, reseñas o revistas de prensa con fines comerciales o directa o indirectamente lucrativos, a la que se manifiesta oposición expresa.